sevmiyorum artık haftasonlarını..

yine hafta sonu yine sıkıntı.. herkes için hafta sonu neşe enerji kaynağıyken bitmek bilmeyen beklemeyle birde haftasonu birleşinçe çekilmez bir çile olup çıkıyor. ağlamak için bi yeri bile olmayan bi insan oldum karamsar oldum güldüğüm çok az şey var artık avazım çıktığı kadar bağırmak için sanırım artık tek seçeneğim gondola binip insanların beni korktuğumdan bağırdığımı sanmaları
eli kolu bağlı ne demek her geçen gün daha iyi anlıyorum kimseye bişey diyememek kimseyle sıkıntını paylaşamamak boğuyor artık.. 24 saatlikten geçti artık benim için zaman her gün 1 saat daha fazla uzuyor çilem..
bu yaşta bu kadar beyazım varken 80'e kadar yaşamayı düşünmüyorum zaten ama en azından kısaldığının bu kadar farkında olmasam. tek olsam tek derdim derdimin olmaması olsa..