sevmiyorum artık haftasonlarını..

yine hafta sonu yine sıkıntı.. herkes için hafta sonu neşe enerji kaynağıyken bitmek bilmeyen beklemeyle birde haftasonu birleşinçe çekilmez bir çile olup çıkıyor. ağlamak için bi yeri bile olmayan bi insan oldum karamsar oldum güldüğüm çok az şey var artık avazım çıktığı kadar bağırmak için sanırım artık tek seçeneğim gondola binip insanların beni korktuğumdan bağırdığımı sanmaları
eli kolu bağlı ne demek her geçen gün daha iyi anlıyorum kimseye bişey diyememek kimseyle sıkıntını paylaşamamak boğuyor artık.. 24 saatlikten geçti artık benim için zaman her gün 1 saat daha fazla uzuyor çilem..
bu yaşta bu kadar beyazım varken 80'e kadar yaşamayı düşünmüyorum zaten ama en azından kısaldığının bu kadar farkında olmasam. tek olsam tek derdim derdimin olmaması olsa..

ah sen

etrafında bir sürü insan olduğunu zannedersin ama bir bakmışsın bi yere gideceğin zaman arayabileceğin bi insan bile yok
sevgili sevgilin çok uzakta arkadaşlarıyla dolaşırken sen iş yerinde müşterilerle uğraşırsın gözüm onun gezmesinde değil ama kendimi tek hissetmeyecek kadar ilgili olsa da gitse..
bu ay başlarını sevmemeye başladım ne oluyorsa ozaman oluyor aybaşları hep sessiz ay başları hep sıkıntılı
küçük yaşta esnaflığa başlayan bi kişilik olarak zaman geçtikce insanlardan nefret etmeye başladım sanırım herkes iki yüzlü olmuş beni yoran bu iki yüzlülük her geçen gün başımdaki beyazların çoğalmasına neden oluyor.
sabah 8 den akşam 10 a kadar olan maraton her geçen gün dahada çekilmez oluyor.. insan yaşamı için bişeylerden fedakarlık etmeli ama ben neden bu kadar fazla fedakarlık yapıyormuşum gibi geliyo diyolardıda inanmıyodum okul bitince gerçek hayat başlıyor diye öyleymiş gerçekten yıllardır gerçek hayatı part time olarak yaşıyodum şimdi full time oldu hemde tam full time
ellerim çatladı, gözlerim bozuldu, saçlarım beyazladı, ben yoruldum hemde çok

bide sen varsın tabi kocaman bir ah ve sen